Joseph Beuys Yapıtlarında Doğa Temeli

Kategori
Atölyeler
Açıklama

Joseph Beuys’un önemle üzerinde durduğu düşüncesi “social sculpture” (sosyal plastik) kavramıyla oluşturmaya çalıştığı sosyal dönüşüm projesidir. Beuys yağ, keçe gibi alışılmadık malzemeleri heykellerinde kullanmıştır. Böylelikle malzeme kavrayışını daha da genişletmiştir. Uzamda titreşim olarak varlığıyla bir yer kaplayan “ses”i (Bir performans çalışmasında 100 gün boyunca konuşmuştur), konuşmuştur. Onun yanı sıra “düşünceyi” de plastik bir değer olarak tanımlamıştır. Buradan hareketle, insan davranışının, konuşmasından, düşüncesine kadar bir biçimlendirme malzemesi olduğu, insanın her edimiyle farkında olmadan plastik bir tasarım ortaya koyduğu düşüncesine varır. İnsanın bu durumun farkına varıp, söz konusu yapıyı bu defa etkin olarak biçimlendirmesini ister. Bu amaçla herkesi sanatçı ilan ederek yaşamın havada asılı duran, sesler ve düşüncelerle örülü koca bir görünmez yapıt-heykel olduğunu kavratmaya çalışır. İnsanı da kendi ürünü olan bu yapının şekillendirilmesi konusundaki sorumluluğunu üstlenmeye çağırır.

Joseph Beuys’un çalışmalarının ana ekseni, toplumsal organizmanın kuruluşuna dayanak olan temel motiflerin yeniden gözden geçirilmesidir. Böylelikle sosyal bir dönüşüm olanaklı hale getirilecektir. Bu çerçevede, nesnelerin değiştirilebilirliğini (bağlı olarak dünyanın içinde bulunduğu durumun) önemle vurgular: “[…] nesnelere bakışı bu kadar da kolaya indirgememek gerekir. Belki de nesnenin nesnenin düşselliğini sorgulamak gerekir ya da nesnede ne türden bir esinin yattığı, neyin bir şeye yoğunluk veya bazen de gevşeklik tanımını verdiğini sormak gerekir…”

Kaynak
Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Resim-İş Eğitimi Ana Bilim Dalı, Yirminci Yüzyılda Avangard Sanatın Etkisinde Dönüşüme Uğrayan Desen Anlayışının Joseph Beuys Örneğinde İncelenmesi, Özay Şen, Yüksek Lisans Tezi, Adana / 2008